เผยแพร่เมื่อ: 2023-09-11
อัปเดตเมื่อ: 2024-12-31
ตัวชี้วัดทางเทคนิคเป็นเครื่องมือสำคัญในการเทรด ไม่ว่าจะเป็นนักลงทุนมือใหม่หรือผู้มีประสบการณ์ คุณจะใช้ตัวชี้วัดเหล่านี้ในการวิเคราะห์กราฟ วันนี้เราจะพูดถึงตัวชี้วัดหลักสองประเภท ได้แก่ ตัวชี้วัดแนวโน้มและออสซิลเลเตอร์ เราจะอธิบายความแตกต่างระหว่างทั้งสอง ประโยชน์ และข้อเสีย รวมถึงเวลาในการใช้ตัวชี้วัดแต่ละประเภท นอกจากนี้เรายังจะแนะนำสิ่งที่ควรระวังเมื่อใช้ตัวชี้วัดเหล่านี้
ตัวชี้วัดแนวโน้ม
ตัวชี้วัดแนวโน้มเป็นเครื่องมือที่ใช้วิเคราะห์แนวโน้มของตลาด โดยทั่วไป ตัวชี้วัดเหล่านี้จะช่วยให้เรารู้ว่าตลาดกำลังขึ้นหรือลง ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือตัวชี้วัดค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ (Moving Average) นอกจากนี้ยังมีตัวชี้วัดอื่น ๆ เช่น ช่อง Bollinger และตัวชี้วัดพาราโบลิก (Parabolic) ซึ่งก็เป็นที่นิยมใช้อย่างมาก ตัวชี้วัดแนวโน้มเหมาะกับตลาดที่มีแนวโน้มขาขึ้นชัดเจน โดยนักลงทุนจะซื้อสินค้าที่มีแนวโน้มดีในราคาสูง แล้วขายในราคาสูงเพื่อทำกำไร ในกรณีที่มีข่าวดีที่กระตุ้นตลาด ตัวชี้วัดเหล่านี้จะทำงานได้ดี แต่หากตลาดไม่มีแนวโน้มหรือไม่ชัดเจน การใช้งานตัวชี้วัดเหล่านี้อาจทำให้เกิดผลกระทบที่ไม่คาดคิด โดยเฉพาะในตลาดที่มีความผันผวน การใช้ตัวชี้วัดแนวโน้มในช่วงนี้อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงราคาที่รวดเร็วและคาดเดายาก
เมื่อแนวโน้มเกิดขึ้นแล้ว มักจะดำเนินต่อไปจนกว่าจะมีสัญญาณการกลับตัว ดังนั้น กุญแจสำคัญในการใช้ตัวชี้วัดแนวโน้มคือการติดตามแนวโน้มอย่างต่อเนื่องหลังจากที่ได้รับสัญญาณของแนวโน้ม จนกว่าระบบจะส่งสัญญาณการกลับตัวของแนวโน้ม ตัวอย่างเช่น หลายคนใช้ค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 50 วัน เพื่อกำหนดแนวโน้มของตลาดปัจจุบัน หากราคาสูงกว่าค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 50 วัน จะบ่งชี้ว่าตลาดอยู่ในแนวโน้มขาขึ้น ในทางกลับกัน หากราคาต่ำกว่าค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 50 วัน จะบ่งชี้ว่าตลาดอยู่ในแนวโน้มขาลงเมื่อราคาคงที่อยู่รอบ ๆ ค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 50 วัน จะบ่งชี้ว่าแนวโน้มปัจจุบันไม่แน่นอนหรืออาจมีการกลับตัว นักลงทุนบางคนยังใช้ค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 5 วัน และ 10 วัน เพื่อพิจารณาว่าควรเปิดสถานะซื้อหรือขาย เช่น เมื่อค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 5 วันตัดขึ้นค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 10 วันเรียกว่า "Golden Cross" ซึ่งบ่งชี้ว่าตลาดมีการเคลื่อนไหวที่แข็งแกร่งในช่วงนี้ ในทางกลับกัน เมื่อค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ตัดลงเรียกว่า "Dead Cross" ซึ่งบ่งชี้ว่าตลาดอาจจะลดลง
ออสซิลเลเตอร์
เมื่อเทียบกับตัวชี้วัดแนวโน้ม ออสซิลเลเตอร์จะมีแนวคิดที่ตรงข้ามกัน ตัวชี้วัดเหล่านี้อาศัยการเปลี่ยนแปลงของราคารอบ ๆ ระดับราคาที่เหมาะสม ซึ่งมักจะมีการผันผวน เมื่อราคาตกลงไปถึงระดับต่ำ เราสามารถพิจารณาซื้อในราคาต่ำได้ แต่เมื่อราคาขึ้นไปสูงเราควรพิจารณาขายชอร์ต โดยทั่วไป ตัวชี้วัดการผันผวนเป็นการเทรดที่ซื้อในราคาต่ำและขายในราคาสูง ตัวชี้วัดที่ใช้บ่อย ได้แก่ RSI และ KDJ ซึ่งจะตั้งค่าระดับการซื้อเกินและขายเกิน เช่น เมื่อ RSI หรือ KDJ เกิน 80 หมายถึงตลาดอยู่ในสถานะซื้อเกิน ควรพิจารณาขาย หรือขายชอร์ต และเมื่ออินดิเคเตอร์ต่ำกว่า 20 หมายถึงตลาดอยู่ในสถานะขายเกิน ควรพิจารณาซื้อหรือเปิดสถานะซื้อ
สรุป
การเลือกใช้ตัวชี้วัดทางเทคนิคขึ้นอยู่กับสภาพตลาดในขณะนั้น ตัวชี้วัดแนวโน้มจะเหมาะกับตลาดที่มีการเติบโตชัดเจน ส่วนออสซิลเลเตอร์จะทำงานได้ดีกว่าในตลาดที่มีความผันผวนสูง ดังนั้น การเลือกตัวชี้วัดที่เหมาะสมกับสภาพตลาดจะช่วยให้การตัดสินใจในการเทรดมีประสิทธิภาพมากขึ้น การรู้ว่าตลาดอยู่ในสภาวะที่ผันผวนหรือตลาดมีแนวโน้มเดียว จะช่วยให้คุณเลือกใช้ตัวชี้วัดได้อย่างถูกต้อง ทั้งผู้เริ่มต้นและผู้มีประสบการณ์สามารถพัฒนาทักษะการเทรดได้ดีขึ้นจากการเข้าใจและใช้ตัวชี้วัดเหล่านี้ในการรับมือกับสภาพตลาดที่หลากหลาย
ข้อสงวนสิทธิ์: เนื้อหานี้มีไว้สำหรับข้อมูลทั่วไปเท่านั้นและไม่ใช่ (และไม่ควรถือว่าเป็น) คำแนะนำทางการเงินการลงทุนหรืออื่น ๆ ที่ควรพึ่งพา ความคิดเห็นใด ๆ ที่ให้ไว้ในเนื้อหาไม่ถือเป็นคำแนะนำของ EBC หรือผู้เขียนว่าการลงทุนหลักทรัพย์การซื้อขายหรือกลยุทธ์การลงทุนใด ๆ ที่เหมาะสมกับบุคคลใดบุคคลหนึ่ง
