เผยแพร่เมื่อ: 2023-08-02
อัปเดตเมื่อ: 2025-01-21
การป้องกันความเสี่ยง (Hedging) เป็นกลยุทธ์การลงทุนที่ช่วยลดความเสี่ยง โดยการถือครองสินทรัพย์หรือหลักทรัพย์ที่มีความสัมพันธ์กันแต่เคลื่อนไหวในทิศทางตรงข้ามกันในเวลาเดียวกัน จุดประสงค์หลักของกลยุทธ์นี้คือการกระจายความเสี่ยงในพอร์ตการลงทุนผ่านสินทรัพย์หลายประเภท เพื่อป้องกันการขาดทุนที่อาจเกิดขึ้นจากความผันผวนของตลาด
การป้องกันความเสี่ยงคือการลงทุนโดยการเปิดตำแหน่งที่ตรงข้ามกันในสินทรัพย์หรือหลักทรัพย์หลายตัว เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากการขาดทุน ถ้าตำแหน่งหนึ่งขาดทุน ตำแหน่งอีกตัวจะช่วยชดเชย ตัวอย่างเช่น นักลงทุนอาจซื้อหุ้นพร้อมกับออปชั่นที่เกี่ยวข้องกัน ซึ่งแม้ราคาหุ้นจะลดลง ออปชั่นก็อาจสร้างผลตอบแทนเพื่อชดเชยการขาดทุนจากหุ้น
การป้องกันความเสี่ยงช่วยปกป้องพอร์ตการลงทุนจากความผันผวนของตลาด กลยุทธ์นี้เหมาะสำหรับนักลงทุนที่ต้องการให้เงินเติบโตอย่างมั่นคงโดยไม่ต้องรับความเสี่ยงสูง
การป้องกันความเสี่ยงมักจะถูกนำมาใช้ในด้านต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ :
1. การป้องกันความเสี่ยงแบบทิศทาง
การที่นักลงทุนถือสินทรัพย์หรือตำแหน่งการลงทุนใด ๆ และต้องการป้องกันความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของราคาสินทรัพย์นั้น ๆ ด้วยการเปิดตำแหน่งการลงทุนในทิศทางตรงข้าม เพื่อช่วยลดผลกระทบจากความผันผวนของตลาดที่อาจส่งผลต่อพอร์ตการลงทุนของตน
2. การป้องกันความเสี่ยงด้วยออปชั่น
การที่นักลงทุนซื้อหรือขายสัญญาออปชั่น และเปิดตำแหน่งที่ใช้ป้องกันความเสี่ยง เพื่อช่วยลดการขาดทุนจากความผันผวนของราคาออปชั่น การป้องกันความเสี่ยงประเภทนี้อาจต้องปรับเปลี่ยนตามการเปลี่ยนแปลงของราคาสัญญาออปชั่นและมูลค่าของพอร์ตการลงทุน เพื่อให้สามารถลดผลกระทบจากความผันผวนของตลาดได้อย่างมีประสิทธิภาพ
3. การป้องกันความเสี่ยงข้ามสินทรัพย์
นักลงทุนเปิดตำแหน่งการลงทุนที่ตรงข้ามกันในตลาดหรือประเภทสินทรัพย์ที่แตกต่างกัน เพื่อชดเชยความเสี่ยงจากราคาของตลาดที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น บริษัทน้ำมันอาจซื้อสัญญาฟิวเจอร์สของน้ำมันดิบเพื่อป้องกันความเสี่ยงจากราคาน้ำมันดิบ พร้อมทั้งเปิดตำแหน่งการลงทุนในทิศทางตรงข้ามเพื่อป้องกันความเสี่ยงจากราคาผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง
สูตรการคำนวณตำแหน่งการป้องกันความเสี่ยง
สูตรการคำนวณตำแหน่งการป้องกันความเสี่ยงอาจแตกต่างกันไปตามลักษณะของพอร์ตการลงทุน แต่หนึ่งในวิธีที่ใช้บ่อยคือการคำนวณสัดส่วนการป้องกันความเสี่ยงเพื่อช่วยกำหนดขนาดของตำแหน่งการป้องกันความเสี่ยง
สัดส่วนการป้องกันความเสี่ยงคือการวัดสัดส่วนของสินทรัพย์ที่นักลงทุนถือครองเพื่อป้องกันความเสี่ยงในพอร์ตการลงทุน โดยวิธีที่นิยมใช้ในการคำนวณสัดส่วนนี้คือการใช้ค่าสัมประสิทธิ์เบต้า (Beta coefficient) ซึ่งช่วยวัดความสัมพันธ์ระหว่างสินทรัพย์และการเคลื่อนไหวของตลาดโดยรวม
ขั้นแรก นักลงทุนนั้นต้องคำนวณความสัมพันธ์ระหว่างพอร์ตการลงทุนกับสินทรัพย์ที่ใช้ในการป้องกันความเสี่ยง ซึ่งสามารถทำได้โดยการคำนวณความแปรปรวนร่วม (Covariance) ระหว่างทั้งสอง สิ่งนี้จะช่วยให้ทราบได้ว่าการเปลี่ยนแปลงของพอร์ตการลงทุนและสินทรัพย์ที่ใช้ในการป้องกันความเสี่ยงมีทิศทางเดียวกันหรือไม่
จากนั้น ให้คำนวณความแปรปรวน (Variance) ของพอร์ตการลงทุนและสินทรัพย์ที่ใช้ในการป้องกันความเสี่ยง ซึ่งความแปรปรวนจะช่วยบ่งชี้ถึงระดับความผันผวนหรือความไม่แน่นอนในการเคลื่อนไหวของราคาในแต่ละตัวแปร
ต่อมา ใช้ค่าความแปรปรวนร่วมและความแปรปรวนในการคำนวณสัดส่วนการป้องกันความเสี่ยง โดยสูตรการคำนวณสัดส่วนการป้องกันความเสี่ยงมีดังนี้ :
Hedge Ratio = Covariance (Portfolio,Hedge Asset) / Variance( Hedge Asset)
โดยที่ Covariance (Portfolio,Hedge Asset) หมายถึงความแปรปรวนร่วมระหว่างพอร์ตการลงทุนและสินทรัพย์ที่ใช้ในการป้องกันความเสี่ยง ส่วน Variance (Hedge Asset) หมายถึงความแปรปรวนของสินทรัพย์ที่ใช้ในการป้องกันความเสี่ยง
สัดส่วนการป้องกันความเสี่ยงที่คำนวณได้สามารถใช้ในการกำหนดน้ำหนักของตำแหน่งการป้องกันความเสี่ยงได้ ตัวอย่างเช่น หากสัดส่วนการป้องกันความเสี่ยงเป็น 0.5 หมายความว่านักลงทุนจำเป็นต้องจัดสรรเงินทุน 50% สำหรับสินทรัพย์ที่ใช้ในการป้องกันความเสี่ยง ส่วนที่เหลืออีก 50% จะถูกใช้ในการลงทุนในสินทรัพย์อื่น ๆ ในพอร์ตการลงทุน
สูตรการคำนวณตำแหน่งการป้องกันความเสี่ยงอาจแตกต่างกันไปตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริง และความแม่นยำของสัดส่วนการป้องกันความเสี่ยงจะขึ้นอยู่กับความเสถียรของความสัมพันธ์ระหว่างสินทรัพย์ ซึ่งบางครั้งอาจต้องใช้โมเดลที่ซับซ้อนและข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อให้เหมาะสมกับสถานการณ์จริง นอกจากนี้ การป้องกันความเสี่ยงไม่สามารถขจัดความเสี่ยงทั้งหมดได้เสมอไป
ข้อจำกัดความรับผิดชอบ: การลงทุนมีความเสี่ยง เนื้อหาในบทความนี้ไม่ใช่คำแนะนำการลงทุน หรือเป็นการเสนอหรือเชิญชวนหรือแนะนำผลิตภัณฑ์การลงทุนใด ๆ
